
“Petinggi-petinggi negara kuwi seperti urip neng menara gading. Ora ngerti kahanan dan situasi sebenarnya.”
Ini obrolan pembuka Togog dengan Mbilung. Ketika mereka berdua ngisis di gubuk sawah duweke Ki Lurah Badranaya. Di antara hamparan padi menghijau.
“Apa buktine Kang?” tanya Mbilung, sambil sesekali memiring-miringkan kepalanya ke kanan dan ke kiri. Berusaha merasakan embusan angin yang menerpa rambute yang keriting, kriwul.
“Lek ngomong ora berdasar pada kenyataan.”
“Seperti?”
“Ada menteri di Nagari Ngastinapura kene, ngomonge rakyate ora ana masala hapa-apa. Ekonomine ya apik. Ya pada duwe duwit kabeh, sugih. Bisa beli apa saja kebutuhan sehari-hari tanpa kesulitan.”
“Kuwi menteri sapa lho Kang?”
“Ya ada. Menteri kuwi malah ngurusi perkara ekonomine wong cilik kayak awake dewe.”
“Lho, seharusnya yen menteri urusan kuwi ya paham dengan kondisine wong cilik to Kang?”
“Kudune kan seperti itu. Mangkane tak sebut kayak urip neng menara gading. Urip neng lingkungan sing kepenak. Sampek tidak tahu bahwa wong-wong sing dia pimpin merasakan kesulitan urip.”
“Kuwi jenenge ora empati Kang.”
“Iya Lung. Ngomong mung berdasar laporane bawahane. Sing pingin memperlihatkan keberhasilan. Nutup-nutupi kahanan yang sebenarnya.”
“Bisa-bisa ora mung menutupi Kang. Nanging sudah tidak mau tahu.”
“Iku malah bahaya Lung. Pejabat kayak kuwi tidak punya hati. Tidak punya empati.”
“Lha sing milih kuwi sapa to Kang?”
“Ya ratumu to Lung.”
“Lha Kanjeng Sinuhun Ratu Ngastinapura apa ora weruh ya Kang?”
“Ratumu kan umek dengan urusane dewe. Pingin dideleng dadi ratu sing memperhatikan nasibe wong cilik. Nanging, perintah-perintahe, aturan-aturane malah ngrepotne wong cilik.”
“Kaya apa kuwi Kang?”
“Lha kabeh kongkon menghemat. Ora oleh ngetokne duwit sing dirasa ora perlu.”
“Lho, apik kuwi Kang?”
“Ya sepintas kayak apik Lung. Tapi nagara kuwi kan kudu gerakne ekonomi rakyate to Lung. Yen kondisi kayak ngene, daya beli wargane lemah, trus negara sarwa ngirit, malah nemen lesune ekonomi.”
“Kudune, negara malah ngakehi proyek padat karya. Gerakne pembangunan sing melibatkan wong-wong cilik dadi tenaga kerjane. Dadine, rakyate oleh penghasilan. Trus duwite digawe tuku kebutuhan sabendinane. Muter Lung ekonomine.”
“Kabare Kanjeng Ratu Ngastinapura gawe proyek sosial, menehi mangan wong sak nagara.”
“Iya, tapi sakjane justru yang lebih penting lagi akeh. Percuma menehi mangan anake yen bapake kelangan penggawean Lung.”
“Lho, kenapa?”
“Dadi korban PHK. Pabrike tutup merga ora payu barange. Sing tuku sitik. Pabrike kudu ngurangi sing bekerja. Daya beli masyarakat lemah.”
“Lha, jarene pak menteri mau daya beline masyarakat Ngastinapura isih kuat, apik?”
“Lha iku maksudku Lung, pejabat kayak kuwi mung urip neng menara gading. Mudun neng lapangan mung demi pencitraan. Tidak bisa berempati. Emoh merasakan urip sarane rakyat yang harusnya dia perjuangkan.”
“Kalau kayak ngene terus yaopo nasibe nagarane awake dewe?”
“Wis embuh Lung. Wala-wala kuwata. Mbuh karepe Gusti Allah yen ngatur. Muga-muga pada selamet kabeh.”
Baca Juga: Adoloscene
Keduanya pun berhenti ngobrol. Mbilung matanya mulai ngantuk. Terbawa embusan angin sepoi-sepoi. Sedangkan Togog menatapkan matane ke angkasa.
Ke arah awan gelap yang mulai mengumpul. Disusul kilatan bledeg dan sambaran petir. Keduanya pun segera lari lintang pukang menjauh dari persawahan. Takut ada hujan petir.
